Τζιχαντισμός: Λερναία Ὕδρα που δυναμώνει με κάθε χτύπημα

Τζιχαντισμός: Λερναία Ὕδρα που δυναμώνει με κάθε χτύπημα

Θεωρώ τις δυο διαπιστώσεις του Τάσου Παππά για την τρομοκρατία των Τζιχαντιστών, στο άρθρο του «Οι δυο μύθοι» (Εφημερίδα των Συντακτών, 17 Νοεμβρίου 2015), απόλυτα σωστές. Προφανώς δεν χρειάζονται μεγάλο «επαγγελματισμό» μερικοί φανατικοί, αποφασισμένοι να πεθάνουν, για να προμηθευτούν κάμποσες Καλάσνικοφ και να γαζώσουν στα τυφλά άμαχο πλήθος. Καθώς επίσης ότι δεν είναι αφελείς οι τζιχαντιστές ηγέτες για να πιστέψουν ότι, ΗΠΑ και Ευρωπαίοι, θα μπουν στο καβούκι τους, υποκύπτοντας στην τρομοκρατική πίεση.

 

Ας πάμε ένα βήμα πιο πέρα λοιπόν. Οι ισλαμιστές θέλουν και μπορούν να τραβήξουν την όξυνση στα άκρα. Ο μόνος τρόπος να τους αντιμετωπίσουν οι Δυτικοί είναι να τους συντρίψουν ολοκληρωτικά. Μπορούν; Τα παραδείγματα του Αφγανιστάν και του Ιράκ συνηγορούν για αρνητική απάντηση. Επιπλέον το τοπικό σκηνικό είναι τόσο σύνθετο, που η προοπτική μιας «μεγάλης συμμαχίας» εναντίον του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) φαίνεται τουλάχιστον απίθανη. Από την Τουρκία απογειώνονται αμερικάνικα αεροπλάνα για να βομβαρδίσουν το ΙΚ και την ίδια στιγμή νοσηλεύονται σε τουρκικά νοσοκομεία οι τραυματισμένοι τζιχαντιστές. Οι Ρώσοι βομβαρδίζουν το ΙΚ, αλλά κάποιες βόμβες πέφτουν και πάνω στους αντιφρονούντες του Άσαντ, που και αυτοί μάχονται ενάντια στο ΙΚ. Οι Αμερικάνοι θεωρούν τους Σαουδάραβες στρατηγικούς συμμάχους, κλείνοντας τα μάτια στις σχέσεις τους με τον σουνιτικό εξτρεμισμό, ενώ θεωρούν τον Άσαντ, που το καταπολεμάει, θανάσιμο εχθρό. Άλλοι μιλάνε για τους Κούρδους που ηρωικά αντιστέκονται στο ΙΚ, κανείς όμως δεν αποφασίζει να τους εξοπλίσει σοβαρά. Και πρόσφατα, οι Τούρκοι κατέρριψαν ένα αεροπλάνο των Ρώσων, που θεωρητικά θα έπρεπε να είναι «αντί-ισλαμιστές σύμμαχοι» κοκ.

 

Και το πιο σημαντικό απ’ όλα: η φτώχεια, η διάλυση των κρατικών και δημόσιων δομών στον αραβικό χώρο, η αναδίπλωση του πληθυσμού σε φυλετικές ή θρησκευτικές ομάδες, καθώς και η διαιώνιση του Παλαιστινιακού θέματος, καλλιεργούν το έδαφος του φανατισμού για τις επόμενες γενιές.

 

Με άλλα λόγια… η χαρά του τζιχαντιστή! Διότι απέναντί του έχει έναν αντίπαλο, το Δυτικό γίγαντα, ο οποίος προβάλει ως μόνο «όραμα» το νεοφιλελεύθερο πρόσταγμα και ως όπλο την στρατιωτική τεχνολογική παντοδυναμία. Αυτό το «όραμα» όμως απωθεί τους λαούς, ενώ τα όπλα, αντί να εξολοθρεύουν τις ρίζες του κακού, τρέφουν το φανατισμό. Όσα περισσότερα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας κόβει η Δύση, τόσο περισσότερα φυτρώνουν.

 

Είναι προφανές ότι χρειάζεται μια άλλη σφαιρική πολιτική για να αποτρέψει η Δύση τον φαύλο κύκλο της τρομοκρατίας.

Αλλά πόσο το μπορεί και κυρίως πόσο πολύ το θέλει;

 

Author: Ν Χ

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο στο

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>