Λίγη –πρόσφατη- Ιστορία…

Κάθε φορά που ολοκληρώνει τον βιολογικό του κύκλο κάποιο δημόσιο πρόσωπο, συνήθως αγιογραφείται γενικώς –και λοιδορείται από αρκετούς επίσης.

Η δε κηδεία του, μπορεί να γίνει από θέμα στις «πρωινατζούδες», έως προεκλογική συγκέντρωση, αν πρόκειται για οικογένεια πολιτικών, όπως προσφάτως συνέβη στην περίπτωση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Δε λέω ότι είναι καλό ή κακό, απλώς συμβαίνει: όποιος ζει δημοσίως, πεθαίνει δημοσίως. Αλλά -επειδή πολλά γράφονται αυτές τις μέρες και για να μην τρελαθούμε τελείως – καλό είναι να θυμηθούμε λίγο τον βίο και την πολιτεία του πρώην πρωθυπουργού.

Οι πολιτικοί, δεν κρίνονται φυσικά από τις κοινοτυπίες ή τις γελοιότητες που εκφωνούνται στους επικηδείους, χάριν της προβολής των εκφωνούντων. Κρίνονται κάποια στιγμή από την Ιστορία, στη βάση της κορυφαίας πολιτικής τους επιλογής.

Λοιπόν, ο «τεθνεώς», ούτε «δεδικαίωται» -όπως ανοήτως επαναλαμβάνουμε σχεδόν πάντοτε υπό το δέος οποιασδήποτε απώλειας, ούτε βεβαίως συγχωρείται για οτιδήποτε, απλώς και μόνο επειδή ήρθε η ώρα να αποχωρήσει από «τον μάταιο κόσμο» -άλλη ανοησία του συρμού αυτή.

Ό,τι κι αν προσπαθήσει κανείς να επιδώσει στην υστεροφημία του ή να προσάψει στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, δεν μπορεί να αναιρέσει τα γεγονότα: Η κορυφαία του πολιτική επιλογή, ήταν η Αποστασία του ’65, της οποίας υπήρξε ο αρχιτέκτονας και η οποία άνοιξε τον δρόμο στην χούντα που ακολούθησε. Αυτό δεν μπορεί να διαγραφεί, όση προσπάθεια κι αν καταβληθεί από οποιονδήποτε.

Δεν αναιρείται ούτε καν από το γεγονός ότι ο Μητσοτάκης ήταν από τους πρώτους πολιτικούς που συνελήφθησαν κατά το πραξικόπημα: φυσικό ήταν, ο φασισμός δεν ξεπληρώνει τις  χάρες που, ηθελημένα ή αθέλητα, του κάνει το σύστημα.

Απλώς τις εκμεταλλεύεται. Η πτώση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης διδάσκει πολλά και δεν έχει μελετηθεί όσο θα έπρεπε, ακόμη και στη σημερινή μας πραγματικότητα.

Βεβαίως, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν ένας ιδιαίτερα ευφυής άνθρωπος και απέδειξε κορυφαία ικανότητα στον χειρισμό της πολιτικής συγκυρίας.

Ο αποστάτης του ’65, ο «τελειωμένος» από την πολιτική ζωή, ο «Μητσοτάκη κάθαρμα» που φώναζαν χιλιάδες λαού στους δρόμους, καίγοντας τις εφημερίδες που τον υποστήριξαν, κατάφερε μετά την πτώση της χούντας να επιβιώσει κοινοβουλευτικά μ’ ένα

προσωποπαγές τοπικό κόμμα -ουσιαστικά σαν ανεξάρτητος υποψήφιος- λίγο αργότερα βρέθηκε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης «εισβάλοντας» στη ΝΔ και, κάτι περισσότερο από είκοσι μόλις  χρόνια μετά το 1965, εκλέχθηκε Πρωθυπουργός, στέλνοντας στην Αντιπολίτευση τον Ανδρέα Παπανδρέου –προσωπικό του αντίπαλο με τεράστιο λαϊκό έρεισμα από τότε.

Δεν συμβαίνει συχνά –βασικά αν δεν κάνω λάθος δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ και πουθενά κάτι ανάλογο. Επίσης τότε, ηγείται ουσιαστικά της πρώτης μετά τον Εμφύλιο κυβέρνησης στην οποία μετέχει η Αριστερά. Αυτό αντικειμενικά του πιστώνεται –αν και προσωπικά είμαι από αυτούς που εκτιμούν ότι το κίνητρο και των δύο πλευρών για εκείνη η συγκυβέρνηση, ήταν ένας συγκυριακά κοινός τους στόχος: το πολιτικό τέλος του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ. Εκείνη η κυβέρνηση λοιπόν, απέτυχε παταγωδώς και σ’ αυτόν τον στόχο της και σε κάθε άλλον. Στο μόνο που πέτυχε, ήταν να αναδείξει τελικά μετά από τρεις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, αυτοδύναμη κυβέρνηση του Μητσοτάκη, που ούτε κι αυτό το λες πολιτικό θρίαμβο: η κυβέρνηση του δεν μακροημέρευσε, καθώς ανατράπηκε εκ των έσω, από τον Αντώνη Σαμαρά.

Ο Μητσοτάκης από τότε έλεγε ότι ανατράπηκε με «Aποστασία»… Αλλά, μια και την πτώση του ακολούθησαν άμεσα εκλογές, στις οποίες η κίνηση Σαμαρά επιβραβεύτηκε με εντυπωσιακή επίδοση του τότε νεοσύστατου κόμματός του, «Αποστασία» δεν τη λες.

Όχι, η Ιστορία δεν έχει τόσο πολύ χιούμορ.

Παρεμπιπτό

Author: Ν Χ

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο στο

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>