Η Πύρρειος νίκη Ρεπουμπλικάνων-Σοσιαλιστών

Περιφερειακές εκλογές στη Γαλλία:

Η Πύρρειος νίκη Ρεπουμπλικάνων-Σοσιαλιστών

Μπορεί το Εθνικό Μέτωπο (FN) της Μαρίν Λε Πεν να μην κέρδισε καμία από τις 13 περιφέρειες, παρόλα αυτά είναι ο πραγματικός νικητής των εκλογών. Διότι οι συνθήκες υπό τις οποίες οι Ρεπουμπλικάνοι και οι Σοσιαλιστές πέτυχαν τον αποκλεισμό του, ενίσχυσε αυτό που ισχυρίζεται η Λε Πεν και που αποτελεί την δύναμη του FN: όλοι ίδιοι είναι! Ο ολοκληρωτικός αποκλεισμός ενός κόμματος, που αναδείχτηκε πρώτο κόμμα πριν λίγες μέρες, οφείλεται προφανώς στις τεχνικές ιδιαιτερότητες του Γαλλικού εκλογικού συστήματος και στην παρά-φύση συμμαχία Σαρκοζί-Ολάντ. Αυτό ισχυροποιεί τις κατηγορίες της Λε Πεν, σύμφωνα με τις οποίες τα δυο κόμματα που εναλλάσσονται στην κυβέρνηση, έχουν απλώς επινοήσει ένα άδικο και αντιδημοκρατικό σύστημα νομής της εξουσίας.

Προφανώς η άνοδος του FN τροφοδοτείται από το προσφυγικό πρόβλημα. Αλλά αυτό δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, ο καθοριστικός παράγοντας της επιτυχίας του. Διότι ο Σαρκοζί δεν υστερεί στην αντί-μεταναστευτική ρητορεία και ο Ολάντ, πέρα από τα λόγια, δεν εφαρμόζει πολιτική διαφορετική απ’ εκείνη των δεξιών αντιπάλων του. Ο λόγος της ακαταμάχητης ανόδου της Λε Πεν, είναι η συνεχιζόμενη κοινωνική αποσάθρωση της Γαλλίας, η αποδυνάμωσή της σε διεθνές επίπεδο και η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού. Αυτή την εξέλιξη, όλο και περισσότεροι Γάλλοι την ταυτίζουν με τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς: «τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο και κανείς δεν μπορεί να τα αλλάξει, είτε ψηφίζουμε Σοσιαλιστές, είτε Ρεπουμπλικάνους, διότι άλλοι κάνουν κουμάντο». Αυτή είναι πλέον η κυρίαρχη άποψη. Και η Μαρίν Λε Πεν την υιοθετεί, με απόλυτη οπορτουνιστική ευχέρεια, ως κεντρική κατηγορία στον πολιτικό της λόγο. Με απλά λόγια, οι Γάλλοι ζουν μια παραλλαγή του σεναρίου που ζήσαμε στην Ελλάδα με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Μόνο που εκεί, για διάφορους ιστορικούς λόγους, που θα αναλύσω σε ένα επόμενο άρθρο, η γαλλική κοινωνία δεν κατευθύνεται προς τον αριστερό δρόμο απεγκλωβισμού, αλλά προς την ακροδεξιά βιαιότητα.

Μέχρι πρόσφατα το FN έμενε σχετικά καθηλωμένο, διότι η φυσιογνωμία και η φρασεολογία του ιδρυτή του, Ζαν-Μαρί Λε Πεν, ήταν απωθητική. Η κόρη του όμως, Μαρίν Λε Πεν, είναι άλλου βεληνεκούς πολιτικός. Κατάλαβε ότι η «θυσία» του πατέρα της ήταν αναγκαίος όρος για να απογειωθεί το κόμμα της και τον διέγραψε. Έκανε επίσης ένα άλλο βήμα καθοριστικής σημασίας στη Γαλλία: αποποιήθηκε επιδεικτικά τον αντισημιτισμό του πατέρα της, απαλλασσόμενη απ’ ένα αβάσταχτο αγκάθι για την συνείδηση των Γάλλων.

Πλέον, η Μαρίν Λε Πεν, αν αναλογιστούμε και ότι είναι η μόνη γυναίκα αρχηγός κόμματος, έχει το ολοκληρωμένο πολιτικό προφίλ του αντί-συστημικού ηγέτη. Το ότι το FN δεν θα ασκήσει εξουσία στις Περιφέρειες μετά τις πρόσφατες εκλογές, ενισχύει ακόμα περισσότερο αυτό το προφίλ της. Θα φτάσει στις προεδρικές εκλογές του 2017, «αδικημένη» από το σύστημα και άφθαρτη. Απέναντι σε δυο άνδρες, Σαρκοζί και Ολάντ, πρώην πρόεδρων με απολογισμό καταθλιπτικό στα μάτια της πλειοψηφίας των Γάλλων, θα εμφανιστεί ως μόνη ελπίδα αλλαγής.

Author: Ν Χ

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο στο

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>