Όταν ασφαλίζεις το σπίτι σου δεν σημαίνει ότι θέλεις να καεί

Όταν ασφαλίζεις το σπίτι σου δεν σημαίνει ότι θέλεις να καεί

Αν ασφαλίσεις το σπίτι σου κατά της πυρκαγιάς, δεν σημαίνει βέβαια ότι θέλεις να καεί. Πολύ δε περισσότερο ότι θέλεις εσύ να το κάψεις. Αντιθέτως, με τον τρόπο αυτό απομακρύνεις τον κίνδυνο εμπρησμού από κακόβουλους, εφόσον με τον τρόπο αυτό τους κοινοποιείς ότι δεν μπορούν να σου προκαλέσουν ζημιά.

Ας μεταφέρουμε αυτόν τον αυτονόητο συλλογισμό στην πολιτική. Δεν πρέπει να θεωρούμε τους εταίρους-δανειστές μας ως «εχθρούς», κατανοητό . Θα ήταν όμως αφελές να τους θεωρήσουμε και «φίλους». Στη πραγματικότητα είναι πολιτικοί αντίπαλοι με τους οποίους πρέπει να καταλήξουμε σε έναν συμβιβασμό. Είναι αντίπαλοι διότι έχουν διαφορετικούς στόχους, κάτι που στο κάτω-κάτω είναι στη φύση των πραγμάτων. Δεν επιδιώκουμε να καταλήξουμε σε σύγκρουση και υποθέτουμε ότι ούτε και αυτοί το επιθυμούν. Η σύγκρουση όμως παραμένει πάντα ένα ενδεχόμενο, είναι δηλαδή η «πυρκαγιά», την οποία ανέφερα πιο πάνω. Το να ξορκίζεις αυτό το ενδεχόμενο δεν είναι αποτελεσματικό. Πρέπει να «ασφαλιστείς» και στην προκειμένη περίπτωση η ασφάλιση δεν μπορεί παρά να είναι ένα «σχέδιο Β». Όπως και ο όρος το δηλώνει, αυτό το σχέδιο δεν αποτελεί πρώτη επιλογή, αλλά η ύπαρξή του είναι μια προφύλαξη για να αποφευχθούν τα χειρότερα, αν δεν λειτουργήσει το σχέδιο Α. Είναι ωστόσο και κάτι παραπάνω. Είναι μια βαλβίδα ασφαλείας υπέρ της επίτευξης του σχεδίου Α, διότι ο εταίρος-αντίπαλος, γνωρίζοντας την ύπαρξη εναλλακτικού σχεδίου είναι δύσκολο να εκβιάσει. Η σκέψη λοιπόν, ότι έχοντας καταρτίσει ένα σχέδιο Β, κινδυνεύουμε να «θυμώσουμε» τους συνομιλητές μας, όχι μόνο δεν ισχύει αλλά λειτουργεί αντίστροφα: τους ωθούμε στο να εντείνουν τις εκβιαστικές τους ενέργειες. Διότι οι σχέσεις μεταξύ κρατών δεν βασίζονται σε καλά συναισθήματα αλλά σε ψυχρό υπολογισμό συσχετισμού δυνάμεων.

Έτσι εξάλλου λειτούργησαν και οι εταίροι μας. Προετοίμασαν σιωπηλά ένα δικό τους σχέδιο Β και, όταν άδειασαν τα ταμεία μας, μάς είπαν ένα ψυχρό «game over». Με απλά λόγια, η έλλειψη δικού μας σχεδίου Β, έφερε την ήττα του δικού μας σχεδίου Α. Και το παιχνίδι (αν μπορούμε να μιλήσουμε για παιχνίδι) δεν τελείωσε. Συμφωνίες χαραγμένες στο μάρμαρο δεν υπάρχουν. Όσο η ελληνική Κυβέρνηση δεν έχει σχέδιο Β, οι εταίροι μας θα «τραβάνε το σχοινί», άλλοτε απότομα, άλλοτε πιο μαλακά και θα είναι στο χέρι τους ακόμα και να μας σπρώξουν στο γκρεμό. Διότι οι εταίροι-δανειστές δεν είναι «καλοί» ή «κακοί». Απλώς κάνουν την δουλειά τους. Και η δουλειά τους, με τον υπάρχοντα συσχετισμό δυνάμεων στην ΕΕ, είναι να στύψουν σαν λεμόνι την αριστερή κυβέρνηση και την Ελλάδα μαζί, ώστε να μην αμφισβητηθεί στο μέλλον η νεοφιλελεύθερη πολιτική και η ηγεμονία του Βορρά, με φυσικό επικεφαλής τον ισχυρότερο, δηλαδή την Γερμανία.

Είναι σαφές ότι ο μοναδικός πολιτικός αρχηγός που έχει σήμερα το ανάστημα, το πολιτικό υπόβαθρο και την πειθώ για να οδηγήσει την Ελλάδα πέρα από τις συμπληγάδες, είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Είναι αυτός που πρέπει και μπορεί να οδηγήσει το σκάφος-Ελλάς αποφεύγοντας την Χάρυβδη του απομονωτικού μαρασμού και την Σκύλλα της συγκαταβατικής συντριβής. Υπάρχουν όμως και άλλες προϋποθέσεις για την έξοδο από την κρίση. Μια απ’ αυτές, ίσως η βασικότερη, είναι η εμπέδωση από την πλειοψηφία του λαού μας, ότι τίποτε δε είναι μοιραίο όταν είμαστε αποφασισμένοι, αν το απαιτήσουν οι περιστάσεις, να στηριχθούμε αποκλειστικά στις δικές μας δυνάμεις.

Οδυσσέας Βουδούρης

Μέλος του Συντονιστικού της «Κοινωνίας Πρώτα»

Author: Ν Χ

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο στο

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>