Διδακτικά συμπεράσματα της περίπτωσης Παναγόπουλου: «σχολιαστής» ή προπαγανδιστής;

Με άρθρο του στην «Ελευθερία στις 25 Φεβρουαρίου, που τιτλοφορεί «Διδακτικά συμπεράσματα της περίπτωσης Βουδούρη», ο κ. Παναγόπουλος εξαπέλυσε μια ακραία επίθεση. Δημιουργεί πράγματι εντύπωση η εμπάθεια, η μεροληψία αλλά και η διαστρέβλωση των γεγονότων που περιέχονται σε αυτό. Εύλογο ερώτημα επίσης αφορά στη σκοπιμότητα μιας τέτοιας λυσσαλέας επίθεσης, τη στιγμή που ο Οδυσσέας Βουδούρης, κλείνοντας έναν πολιτικό κύκλο και αρνούμενος οποιαδήποτε έμμισθη θέση στο πολιτικό χώρο, επιστρέφει απλά στο λειτούργημά του, την ιατρική.

Για να δοθεί απάντηση στα ερωτήματα αυτά χρειάζεται να υπενθυμίσουμε ποιος είναι ο Οδυσσέας Βουδούρης και να διευκρινίσουμε το ρόλο που τελικά παίζει ο κ. Παναγόπουλος.

Ποιος είναι ο Οδυσσέας Βουδούρης

Ο Οδυσσέας Βουδούρης, παιδί Μεσσήνιων πολιτικών προσφύγων, εγκατέλειψε την προοπτική μιας ελκυστικής σταδιοδρομίας στη Γαλλία για να επιστρέψει στην πατρίδα του το 1991. Έχοντας στις αποσκευές του δυο ιατρικές ειδικότητες (Γενική Χειρουργική, στην οποία αποφοίτησε πρώτος, και Γυναικολογία), τρία μεταπτυχιακά και ένα διδακτορικό (το οποίο βραβεύτηκε με μετάλλιο), πρωτοστάτησε στη διάδοση της λαπαροσκοπικής χειρουργικής στη χώρα μας. Οργάνωσε από το 1992 το πρώτο μεταπτυχιακό για τη λαπαροσκόπηση στην Ελλάδα και επί σειρά ετών ήταν Διευθυντής διδασκαλίας μέσω τηλεχειρουργικής σε συνεργασία με την κορυφαία ιατρική Σχολή του Montpellier. Ήταν ο πρώτος στην Ελλάδα που πραγματοποίησε λαπαροσκοπικές επεμβάσεις όπως αυτές για το γαστρικό έλκος, τη διαφραγμτοκήλη, την κιρσοκήλη, την νοσηρή παχυσαρκία κα. Επινόησε νέα χειρουργικά εργαλεία για τα οποία και βραβεύτηκε. Η βαριατρική μονάδα που ίδρυσε είναι μια από τις 3 πρώτες πανελλαδικά που πιστοποιήθηκε από τον αρμόδιο διεθνή οργανισμό. Ο Οδυσσέας Βουδούρης είναι πρώτα απ’ όλα ιατρός, μάχιμος και κορυφαίος.

Θα μπορούσε να είναι μόνο αυτό και δεν θα ήταν λίγο. Είναι όμως και πρωτεργάτης του ανθρωπιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Υπό την προεδρία του, το Ελληνικό Τμήμα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα έγινε η μεγαλύτερη ανθρωπιστική οργάνωση στην Ελλάδα με 120.000 συνδρομητές και αποστολές σε όλα τα πεδία πολέμου. Και βέβαια ο ίδιος βρέθηκε κάθε φορά στην πρώτη γραμμή: Σαλβαδόρ, Καμπότζη, Μάλι, Κουρδιστάν, Σομαλία, Βοσνία, Ρουάντα, Σρι Λάνκα, Αρμενία, Γεωργία, Τανζανία, Ζαΐρ, Ιράν, Αίγυπτος, Αλβανία, Κόσοβο, Σερβία, Τουρκία, Παλαιστίνη, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Αϊτή, Συρία… τελικά πιο σύντομο θα ήταν να απαριθμήσω τους πολέμους και σεισμούς όπου δεν συμμετείχε ως εθελοντής ιατρός! Για το έργο του αυτό, καθώς και για την δράση του για την Ελληνογαλλική φιλία, ο Οδυσσέας Βουδούρης είναι ένας από τους λίγους Έλληνες, που βραβεύτηκε από τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας με τον τίτλο του «Τάγματος της Αξίας». Ας σημειώσουμε ότι στον αγώνα αυτό έζησε και μια πρώτη απογοήτευση, αλλά έδειξε το σθένος και την συνέπειά του, όταν μαζί με τους συντρόφους του, διαγράφτηκε από το Διεθνές Γραφείο των ΓΧΣ διότι τόλμησαν να βοηθήσουν, όχι μόνο τους Κοσοβάρους θύματα του Μιλόσεβιτς αλλά και τους Σέρβους θύματα του ΝΑΤΟ (το Ελληνικό Τμήμα δικαιώθηκε 7 χρόνια αργότερα). Ήταν η πρώτη διαγραφή, ακολούθησαν και άλλες…

Με μια τέτοια πορεία, θα μπορούσε να απολαύσει τις δάφνες του. Επέλεξε όμως να δώσει και άλλη μια μάχη, στη χώρα του, για την Υγεία, αποδεχόμενος την πρόκληση του Αλέκου Παπαδόπουλου να αναλάβει πρόεδρος του Περιφερειακού Συστήματος Υγείας Πελοποννήσου. Υπό την θητεία του δημιουργήθηκαν νέες Μονάδες, η ιατρική δραστηριότητα αυξήθηκε (+11% οι επεμβάσεις, +10,8% οι τοκετοί, +19% οι αιμοκαθάρσεις, + 23,7% τα εξωτερικά ιατρεία, +41,9% τα έκτακτα περιστατικά τα οποία εξυπηρετούνταν στην Πελοπόννησο και επιτέλους δεν στέλνονταν στην Αθήνα κοκ), ενώ ταυτόχρονα η οικονομική θέση του ΠεΣΥ βελτιώθηκε*. Η λειτουργία του ΠεΣΥ Πελοποννήσου πιστοποιήθηκε σύμφωνα με το σύστημα ISO 9001 και έγινε η πρώτη διοικητική υπηρεσία του Ελληνικού Δημοσίου που απέκτησε τέτοια πιστοποίηση! Όταν παραιτήθηκε ο Οδυσσέας Βουδούρης, διαφωνώντας με την πολιτική της ΝΔ, ο έλεγχος που έγινε από το Σώμα Επιθεωρητών, απέδωσε στην ουσία εύσημα στην διαχείρισή του.

Μετά απ’ όλα αυτά, εύλογα θα μπορούσε ο Οδυσσέας Βουδούρης να αφοσιωθεί στην καθημερινότητα του ιατρείου του και να απολαύσει την οικογενειακή του γαλήνη. Διαπιστώνοντας όμως ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να ολοκληρωθούν υπό τις υπάρχουσες συνθήκες, αποφάσισε να δώσει ακόμα μια μάχη για να συμβάλει στην ανατροπή του πελατειακού συστήματος. Με το σκεπτικό αυτό έθεσε υποψηφιότητα στις βουλευτικές του 2009 με το ΠΑΣΟΚ, μια εποχή όπου πρότασσε την πιο δίκαιη αναδιανομή του πλούτου, τη διαφάνεια και τη λογοδοσία. Ήταν έκπληξη για τους περισσότερους η εκλογή του με την πρώτη φορά, ενώ δεν ανήκε σε οικογένεια πολιτικών, ούτε είχε αναπτύξει πελατειακό δίκτυο από κάποια θέση στο Νομό. Για τον λόγο αυτό καλλιεργήθηκε ο μύθος της προώθησής του από τον Γιώργο Παπανδρέου. Εκτός του ότι αυτό δεν βασίζεται σε κανένα αντικειμενικό γεγονός, η πραγματικότητα είναι ότι η συνεργασία του με τον τότε πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ είχε τερματιστεί το 2006, όταν αυτός απομακρύνθηκε από την προοπτική να αλλάξει το κόμμα του. Η αλήθεια είναι πιο απλή: ο κόσμος ήθελε νέα πρόσωπα με κοινωνική και επιστημονική καταξίωση, που λειτουργούν με διαφορετικό τρόπο. Αυτό έκανε ο Οδυσσέας Βουδούρης στη Μεσσηνία. Περιφρονώντας τη σύσταση πελατειακών δικτύων, ήταν ο μοναδικός βουλευτής που οργάνωσε κινητοποίηση και διαβούλευση σε συγκεκριμένα θέματα όπως ο θεματικός τουρισμός, η Υγεία, η παραγωγική ανασυγκρότηση, η οικονομία. Προσπάθησε και με άλλους βουλευτές να ωθήσει την κυβέρνηση προς πραγματικές προοδευτικές μεταρρυθμιστικές, με αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί ως «αντάρτης» από το τέλος του 2010 και να διαγραφεί το 2012. Σταθερά έδωσε τη μάχη για μια ευρύτερη συμμαχία των προοδευτικών, δημοκρατικών, αριστερών δυνάμεων, από την ριζοσπαστική αριστερά μέχρι τις αντινεοφιλελεύθερες δυνάμεις του ιστορικού ΠΑΣΟΚ, με παράδοξη συνέπεια να γίνεται ενίοτε δυσάρεστος και στους μεν και στους δε.

Η πολιτική συγκυρία τον έφερε να εκπροσωπεί αυτή την πολιτική του ανοίγματος και των συνεργασιών στις εκλογές του 2014. Το γεγονός αυτό το πλήρωσε δεχόμενος πυρά τόσο από το μνημονιακό κατεστημένο, όσο και από δυνάμεις, οι οποίες ορμώμενες εξ’ αριστερών, αντιτιθόταν στην διεύρυνση. Οι πρώτες ηττήθηκαν στις 25 Ιανουαρίου, οι δεύτερες κυβερνούν σήμερα χάρη στην πολιτική που αντιπάλευαν χθες, και με εταίρους πολύ πιο μακρινούς πολιτικά. Για όλους εμάς που δώσαμε τη μάχη με την «Πελοπόννησο Πρώτα», δεν υπάρχει καλύτερη δικαίωση!

Αυτός είναι ο ιατρός, ο εθελοντής, ο πολιτικός Οδυσσέας Βουδούρης. Ας δούμε τώρα τον κ. Παναγόπουλο.

Τι ρόλο παίζει ο κ. Παναγόπουλος

Ο κ. Παναγόπουλος είναι «σχολιαστής». Δεν μεταφέρει ειδήσεις στο κοινό, αλλά τις σχολιάζει. Ο ρόλος του σχολιαστή μπορεί να είναι χρήσιμος όταν αποβλέπει σε μια καλύτερη κατανόηση των γεγονότων. Αυτό προϋποθέτει όμως ένα στοιχειώδη σεβασμό στα ίδια τα γεγονότα. Κάτι που δυστυχώς παραβλέπει τελείως ο κ. Παναγόπουλος. Ο οποίος πχ δεν κάνει καμία αναφορά στο γεγονός ότι ο Οδυσσέας Βουδούρης δυο φορές διαγράφτηκε από κομματικές ηγεσίες εβρισκόμενες στην κυβέρνηση, που αθετούσαν τις δεσμεύσεις τους για να παραμείνουν στην εξουσία. Και τις δυο φορές βέβαια δικαιώθηκε. Καμία αναφορά στην επιτυχία της «Πελοπόννησος Πρώτα» στις περιφερειακές εκλογές με την πολιτική συμμαχιών, εφόσον ήταν ένας από τους 4 συνδυασμούς πανελλαδικά υποστηριζόμενος από τον ΣΥΡΙΖΑ, που πέρασε στο δεύτερο γύρο, όπου συγκέντρωσε 41%, σε μια καθαρά αντινεοφιλελεύθερη βάση. Καμία αναφορά στο καθοριστικό ρόλο του Οδυσσέα Βουδούρη στην επιτυχή κινητοποίηση ανεξάρτητων βουλευτών για να αποτραπεί η παράταση της κυβέρνησης Σαμαρά (το οποίο εξηγεί γιατί στοχοποιήθηκε επίμονα από τα μνημονιακά μίντια). Όλα αυτά τα γεγονότα όμως συνέβαλαν ουσιαστικά στη νίκη της 25ης Ιανουαρίου.

Όταν ο σχολιαστής συστηματικά παραλείπει τα γεγονότα που τον ενοχλούν και με εμφανή μεροληψία διαστρεβλώνει τα υπόλοιπα, τότε μετατρέπεται από σχολιαστής σε προπαγανδιστής. Και εξορισμού οι προπαγανδιστές υπηρετούν μια σκοπιμότητα. Αυτό κάνει ο κ. Παναγόπουλος. Ανατρέχοντας, στα προηγούμενα γραπτά του, ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει πως το κάνει διαχρονικά και με συνέπεια. Ο κ. Παναγόπουλος, κάτω από τον μανδύα του δημοσιογράφου-σχολιαστή, είναι ένας πολιτευτής της μνημονιακής νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Τρέφει και τρέφεται από το υπάρχον πελατειακό πολιτικό κατεστημένο, γεγονός που δεν τον εμποδίζει ενίοτε να αυτοπαρουσιάζεται τιμητής αυτού του συστήματος. Αλλά τελικά τι άλλο είναι πέρα από ένας επαγγελματίας, μη αιρετός αλλά έμμισθος πολιτευτής;

Παίρνοντας υπόψη τα παραπάνω, γίνεται απολύτως κατανοητό γιατί ο κ. Παναγόπουλος, και όποιους αυτός εκπροσωπεί ή εκφράζει, με πείσμα και εμπάθεια θέλουν να ξορκίσουν το παράδειγμα του Οδυσσέα Βουδούρη: ποτέ πια «ελεύθερα ηλεκτρόνια» της πολιτικής, ποτέ πια κοινωνικά καταξιωμένα πρόσωπα, πάνω στα οποία τοπικά και πανελλαδικά κατεστημένα δεν βρίσκουν στήριγμα, ποτέ πια αντινεοφιλελεύθεροι «αντάρτες» που ακολουθούν τι τους λέει η συνείδησή τους και όχι ο κομματικός μηχανισμός. Και αυτοί οι επικίνδυνοι άνθρωποι δεν αρκεί, ως απλοί πολίτες, να γυρίσουν κάποια στιγμή στην εργασία τους, πρέπει για παραδειγματισμό να απαξιωθούν, ώστε να κοιμούνται ήσυχοι, ο κ. Παναγόπουλος και οι όμοιοί του.

 Οι καιροί όμως αλλάζουν και όσο μας πυροβολεί ο κάθε κ. Παναγόπουλος, δεν φοβόμαστε, είμαστε σε καλό δρόμο. Εμείς συνεχίζουμε!

Μαρία Δημητροπούλου

Μέλος του Συντονιστικού της «Κοινωνία Πρώτα», Υπεύθυνη Τύπου.

* Στοιχεία από τον επίσημο απολογισμό δράσης του ΠεΣΥ Πελοποννήσου

Author: Κ Π

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο στο

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>