Παρέμβαση Οδ. Βουδούρη σχετικά με τα οικονομικά των κομμάτων

Αγαπητοί συνάδελφοι, κύριοι Υπουργοί, το παρόν νομοσχέδιο νομίζω ότι έχει πέντε βασικά σημεία. Το πρώτο αφορά την ιδιωτική χρηματοδότηση των κομμάτων από ιδιωτικές επιχειρήσεις. Είναι κατά την άποψή μας -κατά την άποψη της πολιτικής κίνησης «Κοινωνία Πρώτα»- μια διάταξη, εντελώς απαράδεκτη διότι στην ουσία νομιμοποιεί τη συναλλαγή μεταξύ του επιχειρηματικού κόσμου και των κομμάτων, εφόσον εάν εφαρμοστεί αυτή η διάταξη αυτό σημαίνει ότι θα διολισθήσουμε προς ένα αμερικάνικο σύστημα όπου τα κόμματα λίγο-πολύ είναι τα επίσημα λόμπι των διαφόρων συμφερόντων. Πιστεύω ότι το αντίστροφο πρέπει να κάνουμε. Πρέπει να καταπολεμήσουμε τη μαύρη χρηματοδότηση των κομμάτων και όχι να την επισημοποιήσουμε.

Το δεύτερο σημείο αφορά την απαγόρευση της δανειοδότησης με εγγύηση την κρατική χρηματοδότηση. Είναι κάτι το οποίο είναι απόλυτα σωστό -επιτέλους πρέπει να γίνει αυτό- αλλά βέβαια κι αυτή η διάταξη αφήνει ένα παράθυρο, εφόσον αποκλείει τη χρηματοδότηση, τη δανειοδότηση για τη χρηματοδότηση του τρέχοντος έτους. Αυτό αφήνει ένα τεράστιο παράθυρο, γιατί όπως ξέρουμε στο πολιτικό μας σύστημα οι πρόωρες εκλογές δεν είναι καθόλου η εξαίρεση, είναι σχεδόν ο κανόνας και προφανώς, πρόωρες εκλογές μπορούν να κηρυχθούν ανά πάσα στιγμή. Άρα, εδώ υπάρχει ένα παράθυρο το οποίο κατά την άποψή μας θα έπρεπε να το κλείσουμε και να απαγορεύσουμε οποιαδήποτε χρηματοδότηση, δανειοδότηση, βάσει κρατικών επιχορηγήσεων.

Τρίτο σημείο είναι το θέμα της Επιτροπής Ελέγχου. Εδώ υπάρχει ένα παράδοξο. Η Επιτροπή Ελέγχου πρέπει εξ ορισμού να ελέγχει και εξ ορισμού αυτός ο οποίος είναι ελεγχόμενος δεν πρέπει να είναι και ελεγκτής. Άρα, η παρουσία Βουλευτών, εκπροσώπων κομμάτων, δεν μπορεί και δεν θα έπρεπε να υπάρχει σε αυτές τις Επιτροπές.

Τέταρτο σημείο είναι η κατάργηση της ανωνυμίας της πηγής χρηματοδότησης. Αυτό είναι ένα πάρα πολύ ευαίσθητο θέμα. Κατ’ αρχήν πρέπει να πω ότι είναι θετικό. Είναι καλό να μην υπάρχει ανωνυμία, τουλάχιστον για τις μεγάλες χρηματοδοτήσεις, αλλά θέτει ένα θέμα για τις μικρές χρηματοδοτήσεις, για τον κάθε πολίτη, ο οποίος θέλει να δώσει 20, 50, 100 ευρώ και δεν θέλει αυτή η χρηματοδότηση, αυτή η ενίσχυση που θα δώσει στο κόμμα του, να έχει ένα δημόσιο χαρακτήρα.
Εδώ υπάρχουν δύο αντιφατικά πράγματα, διότι αν πράγματι πούμε ότι η ανωνυμία διατηρείται κάτω από ένα ποσό, αυτό αφήνει ένα παράθυρο, το οποίο δεν είναι καθόλου ελεγχόμενο. Το κάθε κόμμα, όπως έχει κάνει η Νέα Δημοκρατία, μπορεί να δηλώσει ότι έχει 3 εκατομμύρια ευρώ από μικρές χρηματοδοτήσεις, κάτι το οποίο είναι απίθανο, αλλά προφανώς δεν μπορεί να αποδειχτεί. Υπάρχει μία πρόταση για αυτό. Θα σας την πω μετά.

Πέμπτο σημείο είναι η μείωση της κρατικής επιχορήγησης. Εδώ θα πάρω μία θέση η οποία είναι αντίθετη στο υπάρχον ρεύμα. Και θέλω, πριν σας την πω, να υπενθυμίσω ότι δεν ανήκω σε κανένα κόμμα το οποίο παίρνει κρατική επιχορήγηση. Αυτό το λέω, διότι εγώ πιστεύω ότι το μείζον θέμα δεν είναι να μειωθεί η κρατική επιχορήγηση στα κόμματα. Όσο μειώνουμε την κρατική επιχορήγηση στα κόμματα, τόσο ευνοούμε τα κόμματα τα οποία διαπλέκονται με τα μεγάλα συμφέροντα και τα οποία έχουν τη δυνατότητα μιας μαύρης χρηματοδότησης και τόσο επιβαρύνουμε τα κόμματα που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να έχουν μία τέτοια διαπλοκή.

Εγώ πιστεύω ότι η κρατική χρηματοδότηση πρέπει να υπολογίζεται βάσει των αναγκαίων λειτουργιών ενός κόμματος και προφανώς βάσει μίας λογοδοσίας σχετικά με το τι κάνουν αυτά τα κόμματα -κάτι το οποίο δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή. Το θέμα δεν είναι τόσο πολύ τι χρήματα δίνουμε. Το θέμα είναι αυτά τα χρήματα τα οποία δίνουμε, πραγματικά, να αντιστοιχούν σε νόμιμες και σε θεμιτές λειτουργίες ενός κόμματος. Δεν είναι θεμιτό, παραδείγματος χάριν, στελέχη ενός κόμματος να ταξιδεύον σε πρώτη θέση. Πρέπει, λοιπόν, να υπάρχει ένα σύστημα επιλέξιμων δαπανών. Θα επανέλθω στις προτάσεις μας πάνω σε αυτό το θέμα.
Εν κατακλείδι, νομίζω ότι αυτό το νομοσχέδιο, βέβαια, είναι αναγκαίο. Είναι αναγκαίο να υπάρχει μία ρύθμιση για τη χρηματοδότηση των κομμάτων, αλλά διαπιστώνουμε ότι στην ουσία αυτό το νομοσχέδιο ποντάρει περισσότερο στη διάχυτη δυσαρέσκεια της κοινωνίας απέναντι στα κόμματα και δεν απαντά στα ουσιαστικά θέματα, ούτε δίνει απαντήσεις στα πάρα πολύ σημαντικά σκάνδαλα, τα οποία έχουμε ζήσει την προηγούμενη περίοδο.

Όπως έχει ειπωθεί και από προηγούμενους ομιλητές, υπάρχει το θέμα της υπόθεσης SIEMENS. Άκουσα τον κ. Κυρίτση προηγουμένως, ο οποίος το έχει αναφέρει εκτενώς. Δεν θα ήθελα να καταχραστώ το χρόνο.
Υπάρχει, επίσης, το θέμα της δανειοδότησης των 300 εκατομμυρίων ευρώ στη Νέα Δημοκρατία και στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο είναι ένα μείζον θέμα και για το οποίο δεν ακούω τοποθετήσεις εκ μέρους της Κυβέρνησης.

Τι είναι για εμάς προφανές ότι θα έπρεπε και πρέπει να συμπεριληφθεί σε ένα τέτοιο νομοσχέδιο; Πρώτον, πρέπει να υπάρχει μία ρητή απαγόρευση της χρηματοδότησης από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, δηλαδή από πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου. Δεύτερον –και πάρα πολύ σημαντικό- όσο σημαντικό είναι να ελέγχουμε τη χρηματοδότηση, άλλο τόσο σημαντικό είναι να ελέγχουμε τις δαπάνες των κομμάτων. Διότι αν βάλουμε ένα επίσημο σύστημα ελέγχου των εσόδων, προφανώς, αυτό δεν εμποδίζει να υπάρχει «μαύρη» χρηματοδότηση. Και τη «μαύρη» χρηματοδότηση πώς μπορούμε να την πιάσουμε; Μπορούμε να την πιάσουμε από τον έλεγχο των δαπανών των κομμάτων. Διότι αν έχεις στην επίσημη χρηματοδότηση 100 ευρώ και ξοδεύεις 200, προφανώς, είναι ένα θέμα. Αυτό, λοιπόν, το θέμα δεν το θίγει το νομοσχέδιο και θεωρώ ότι είναι το πιο κρίσιμο θέμα.

Όσον αφορά το θέμα του ύψους της χρηματοδότης, εγώ πιστεύω ότι αυτό το οποίο θα ήταν σημαντικό είναι να γίνει ένας ουσιαστικός διάλογος και να πούμε ποια είναι η θεμιτή νόμιμη λειτουργία ενός κόμματος, ποια είναι τα έξοδα τα οποία είναι αναγκαία για αυτή τη λειτουργία, να γίνει ένας κατάλογος επιλέξιμων δαπανών και η χρηματοδότηση να μην πηγαίνει –αν θέλετε- «με το κουτάλι», δηλαδή πόσα έχω τώρα, πόσα θα βάλω, αλλά να ακολουθεί μία λογική.

Αυτή η λογική –επαναλαμβάνω- δεν είναι υποχρεωτικά προς τη μείωση της επιχορήγησης, αλλά είναι προς τη σωστή αξιοποίηση αυτής της χρηματοδότησης, διότι η Δημοκρατία έχει ένα κόστος. Επαναλαμβάνω για να μην κατηγορηθώ ότι αυτό το λέω εγώ, ο οποίος δεν έχω καμμία σχέση με κρατικές επιχορηγήσεις.
Όσον αφορά το θέμα της ανωνυμίας, νομίζω ότι θα πρέπει να διαχωρίσουμε τις μικρές δωρεές -τα 50, 100 ευρώ- με τις μεγάλες δωρεές. Για τις μεγάλες δωρεές πρέπει να υπάρχει μια πλήρης διαφάνεια. Για τις μικρές δωρεές ίσως μπορεί να υπάρξει ένα σύστημα, όπου κατακρατείται το όνομα αυτού που έχει δωρίσει, αλλά δεν δημοσιοποιείται. Ίσως μπορεί να υπάρξει ένα κωδικοποιημένο σύστημα, έτσι ώστε εάν και όταν η δικαιοσύνη θελήσει να κάνει έναν έλεγχο, να έχει τη δυνατότητα να βρει ποιος έχει χρηματοδοτήσει αυτό το κόμμα -για παράδειγμα, δηλαδή, να ελέγξουμε εάν τα τρία εκατομμύρια της Νέας Δημοκρατίας έρχονται πράγματι από μικρούς δωρητές- αλλά να διασφαλίζει την ανωνυμία των μικρών δωρητών.
Πρέπει να υπάρχει δανειοδότηση χωρίς καμμία ιδιαιτερότητα. Θεωρώ ότι πρέπει να αποκοπεί τελείως η δανειοδότηση από την εγγύηση της κρατικής χρηματοδότησης.

Πρέπει επίσης κάποια στιγμή ρητά να απαγορεύσουμε την επιχειρηματική δραστηριότητα των κομμάτων.
(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)
Θα μου επιτρέψετε, κυρία Πρόεδρε, να μιλήσω για ένα λεπτό για ένα θέμα, το οποίο κανένας δεν έχει θίξει και νομίζω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό.
Πρόκειται για το θέμα της απόσπασης των δημοσίων υπαλλήλων στα κόμματα. Θεωρώ ότι είναι ένα τελείως παράλογο σύστημα. Αυτό το σύστημα όπου κάποια κόμματα παίρνουν αποσπασμένους δημόσιους υπαλλήλους είναι στην ουσία, αν το σκεφθούμε καλά, σαν ο δημόσιος τομέας να έχει -αν θέλετε- ένα τεράστιο απόθεμα δημοσίων υπαλλήλων που δεν ξέρουμε τι να τους κάνουμε και λέμε «άντε, πάρτε τους εσείς στα κόμματα, γιατί μας περισσεύουν». Αυτή είναι λάθος αντίληψη.
Οι άνθρωποι, οι οποίοι δουλεύουν τα κόμματα δεν πρέπει να έχουν καμμία σχέση με την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου, διότι αυτό είναι μια πηγή διαπλοκής.

Αυτό, το οποίο θα έπρεπε να κάνουμε –και πρέπει να κάνουμε και είναι απλό να το κάνουμε- είναι να υπολογίσουμε αυτήν τη στιγμή πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι ή σε Βουλευτικά γραφεία είτε σε κόμματα. Αυτό σημαίνει για το κράτος ότι υπάρχει ένα κόστος. Αυτοί οι δημόσιοι υπάλληλοι αντιστοιχούν σε έναν προϋπολογισμό. Ας πούμε ότι ο προϋπολογισμός είναι εκατό ευρώ. Πρέπει σταδιακά –βέβαια- να μειωθεί ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων κατά τον αντίστοιχο αυτό αριθμό και το ποσό, το οποίο αντιστοιχεί στη μισθοδοσία αυτών των ανθρώπων να διατεθεί στα κόμματα, έτσι ώστε τα κόμματα να έχουν την πλήρη ελευθερία να διαλέγουν τα στελέχη, τα οποία θα δουλέψουν για το κόμμα αυτό είτε αυτοί ανήκουν στον ιδιωτικό τομέα είτε ανήκουν στο δημόσιο τομέα.

Κι όταν έρχεται ένας άνθρωπος, ένας εργαζόμενος από το δημόσιο τομέα θα πρέπει να παίρνει άδεια άνευ αποδοχών από την υπηρεσία του -αν η υπηρεσία του του τη δίνει και να πληρώνεται από το κόμμα. Αυτή η πρόταση δεν αντιστοιχεί σε ένα πρόσθετο έξοδο από την πλευρά του δημοσίου. Νομίζω ότι είναι ένας απαραίτητος εξορθολογισμός, έτσι ώστε να αποκοπεί αυτός ο νοσηρός ομφάλιος λώρος μεταξύ των κομμάτων και της διαπλοκής που υπάρχει πολύ συχνά στο δημόσιο.

Ευχαριστώ πολύ.

Author: Κ Π

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο στο

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>